The otter that came in from the wild

Een heel leuk filmpje, dit.

En vooral: die otter komt zélf terug, uit eigen vrije wil.

Maar wat is dat, vrije wil?
Een gelijkaardig verhaal dat mij altijd wat heeft dwarsgezeten is “Shy Boy, the horse who came in from the wild” van Monty Roberts. ’t Zal wel aan mij liggen (Monty is een horseman met héél veel gevoel voor timing, met marketing én paarden), maar als je het geluid afzet bij de dvd zie je niet minder dan een drie dagen lange jacht op een mustang, tot die het uitgeput opgeeft. Een jaar later laat Monty ‘m vrij, maar Shy Boy komt de dag erna terug, uit vrije wil. Nou ja. Je moet ’t zelf maar zien. Zonder geluid.

Ik herinner me nog zo’n verhaal, van Kayce Cover (mijn allereerste clickerjuf) die vertelde hoe hun zeeleeuwen in zee werden vrijgelaten door een dierenbevrijdingsfront, maar die de dagen erna allemaal zelf terugkwamen. “They wanted to be with us!” En er is natuurlijk het hartverscheurende verhaal van Keiko, beter gekend als “Free Willy”, die gecontroleerd werd vrijgelaten maar desondanks kort daarna stierf – longontsteking, heimwee, afhankelijkheid, wie zal het zeggen?
Er zijn ook mensen die écht hun dier konden loslaten: Christian the lion.

Ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden, dierentuinen en dieren in gevangenschap houden, ter leering ende vermaeck. We doen het allemaal zelf ook, natuurlijk, al geven we onze paarden mini-Planckendaels in plaats van Zoo van Antwerpen’s. Hopelijk dan. Niks zo eigenblind als het zielig vinden dat een tijger in een kooi opgesloten zit en dan de dag erna even je eigen paard voor een uurtje uit diens nog veel kleinere kooi schuiven.

Je ziet ‘m graag, zeg je? Stel dat je je paard kon vrijlaten, morgen. Zou je het doen?
En wat zouden onze paarden doen?
En als je het deed, en je paard kwam de dag erna naar je terug. Hoe zou je dat interpreteren? Een wild dier dat terug naar ons komt…. Hebben we hen iets gegeven, of hebben we hen juist iets afgepakt?