Paarden kunnen niet gemotiveerd worden door voedsel

Is het niet zo dat paarden, omdat ze prooidieren zijn, niet zo geinteresseerd zijn in voedsel (omdat het toch overal is) als roofdieren die er hard voor moeten werken?

Ha, en dat argument wordt dan aangehaald net na het argument dat paarden er opdringerig van worden! Waarom worden paarden (prooidieren!) opdringerig voor voedsel in handen van de mens (de zogenaamde roofdieren dan!), als ze er dan toch niet zo in geïnteresseerd zijn, of er geen risico’s voor zouden willen nemen?

Misschien is de prooidier-roofdiertheorie niet echt zo belangrijk in de mens-paard-relatie als wel eens wordt beweerd. Ik vind niet dat je dieren (en mensen) zomaar zwart/wit kan indelen in roofdieren en prooidieren: de meeste dieren zijn zowel prooi- als roofdieren. Paarden zijn natuurlijk wél grazers, die in principe 16 van de 24 uur grazen. De zo ongeveer allerprimairste behoefte van elk levend wezen (of het nu prooi- of roofdier is) is: in leven blijven. Alle levende wezens zijn dus per definitie in bijzondere mate geïnteresseerd in voedsel. Sommige dieren moeten er hard voor werken, andere dieren hebben het makkelijker; maar de primaire interesse heeft niets te maken met het feit op welke manier het voedsel beschikbaar is of niet. Sommige grazers leven in heel schaarse gebieden, sommige vleeseters hebben prooien à volonté.

Ik kan natuurlijk niet in het hoofd van paarden kijken. Maar doe eens een andere denkoefening. Waar zou volgende redenering je kunnen brengen… Paarden grazen elke dag in hun wei. Daar krijgen ze nooit genoeg van! Ze worden voortdurend bevestigd in hun graasgedrag – kleine beetjes gras, de hele dag door, en ze worden het nooit moe. Hun hele lichaam, hun hele spijsverteringsstelsel is erop ingesteld om kleine hoeveelheidjes voedsel te krijgen; ze werken de hele dag door en worden letterlijk slechts met mondjesmaat beloond met hele kleine stukjes gras. Enfin, dat is een tegenargument dat ik iemand hoorde gebruiken, ik vond het wel grappig. En misschien nog zo gek niet.

Is “comfort/rust” geen grotere behoefte voor een paard dan voedsel?

Met andere woorden: werkt negatieve bekrachtiging beter dan positieve bekrachtiging? Alweer: het hangt er van af. Alles komt neer op motivatie. Soms zal een paard zich eerder beloond voelen door voedsel, soms door het wegvallen van druk. Wie slim is, combineert dus, vooral bij de moeilijkere dingen.
Ook in de natuur lopen allerlei vormen van operant conditioneren in elkaar over. Een paard dat heel hongerig is, wil heel wat ongemak doorstaan om toch maar bij het gras aan de overkant te geraken. Een paard dat zich heel onveilig voelt is niet eens in staat om op dat moment te eten.
Ik heb ook al als argument horen aandragen dat “rust” voor het paard belangrijker is dan voedsel omdat het altijd “bezig moet zijn” om aan voldoende voedsel te geraken. Meestal staat ergens hoger of lager dan ook wel het zichzelf tegensprekende argument dat paarden prooidieren zijn, en dus niet gemotiveerd zijn door voedsel omdat ze “er niets voor moeten doen en het altijd beschikbaar is”. En je komt ook weer het tegenargument tegen dat paarden nooit genoeg krijgen van dat beetje gras, ook al moeten ze de hele dag grazen ;-).

Geknipt uit een oorspronkelijk topic op Bokt:

Ik heb zo het gevoel dat je met Parelli begonnen bent. Daarom zou ik graag iets voor je citeren, uit een email naar mij door David Lichman, 5 sterren-instructeur bij Parelli: “”I believe that Parelli has moved dramatically towards positive reinforcement using food rewards – especially in the case of what they metaphorically call the Left Brained Introvert horse… the horse that doesn’t really want to move his feet for you, and has the “What’s in it for me?” attitude. Punishing or using negative reinforcement more violently often makes things much worse with these horses.”
Ik heb die evolutie doorheen de jaren gezien, bij Parelli – van “paarden worden gemotiveerd door veiligheid” naar “paarden worden gemotiveerd door veiligheid en voedsel“. Waarom denk je dat dat er staat?

Let wel: ik zeg niet dat druk “fout” is. Helemààl niet – soms is druk de snelste en meest efficiente weg om iets te bereiken, en het paard houdt er geen trauma’s aan over, echt niet. Wat ik wél zeg is dat je potverdorie goed moet weten waar je mee bezig bent als je druk gebruikt. Je wordt een véél betere trainer als je eerst weet hoeveel je kan gedaan krijgen zonder druk te gebruiken – en het is énorm veel. Pas als je dan druk gaat gebruiken, zie je beter het mechanisme achter hoe druk (en vooral: loslaten, en de timing daarvan) eigenlijk werkt. Helemààl als je op een slimme manier gaat combineren.